12 χρόνια μετά..

Αγαπητοί τυχαίοι αναγνώστες που κανείς δε μπορεί να γνωρίζει τι σκεφτόσασταν όταν εισερχόσασταν στο blog αυτό και τι περιμένατε να δείτε ή να διαβάσετε.. Λοιπόν αυτά είναι τα νέα μετά από προσωπική αναζήτηση και περίπου καμιά δεκαπενταριά εκατομμύρια αλλαγές από την πρώτη και τελευταία ανάρτηση που είχα κάνει το μακρινό Σεπτέμβριο του 2009. 

Ακούστε τώρα τα νέα σε συμπυκνωμένη περίληψη και οικογενειακή συσκευασία ή αλλιώς η ζωή της λιβελούλας σε τίτλους:

Το 2009 κατάφερα και βρήκα την πρώτη μου επίσημη δουλειά και ναι, στέφθηκε με 100% αποτυχία! Ναι, τα κατάφερα!! Φυσικά ακολούθησαν μικρές αμέτρητες εργασιακές όλεθροι και πολλά ηλεκτροσόκ εκεί έξω, ως γνωστόν αυτός είναι ένας άγριος κόσμος και η λιβελούλα ήταν αρχάρια στην επαγγελματική ζωή.

2010: παντρεύτηκα 

2012: παιδί 1 και εντωμεταξύ μετακόμιση στην Ελβετία. Μόνιμη κατοικία πλέον η Βέρνη.

2013: παιδι 2 και λίγο πριν τα ψυχοφάρμακα μου χτυπήσουν την πόρτα βρήκα δουλειά σε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που αναλαμβάνει έρευνα για τον καρκίνο, εργάζομαι εκεί μέχρι και σήμερα. 

Γιατί ξανά εδώ; Έλα ντε.. ούτε που ξέρω γιατί αναζήτησα το blog που είχα θάψει μαζί με εκείνη την κατάθλιψη του 2008/2009. Όμως επανήλθα, νομίζω ότι έχω ωραίες ιστορίες να μοιραστώ κι έτσι κι εσείς μέσα ή έξω από τη βαρεμάρα της καραντίνας σας θα μπορείτε να τις διαβάσετε και να ρίχνουμε κανά γέλιο :) Τουτέστιν, δεν υπάρχει καμία προσδοκία και καμία δέσμευση, με δεδομένο ότι τα πάντα διακινούνται διαδικτυακά το πολύ πολύ να διαβάσετε καμιά ακόμα ιντερνετική μαλακία. 

Τα φιλιά μου και τους συντροφικούς μου χαιρετισμούς και ξαναμιλάμε σύντομα.

Υ.Γ. Αν υπάρχει έστω και ένας, μία, ένα που ενδιαφέρεται να κάνει σχόλιο, παρακαλώ όπως το αμολήσει, δεν δαγκώνω. 

Προβληματισμός Νο1: ΑΝΕΡΓΙΑ....

Αγαπημένοι μου αναγνώστες,

αυτό είναι ένα θέμα λίαν επίκαιρο, για το οποίο αυτό το διάστημα μπορώ να μιλήσω βιωματικά. Ξεκινάω λέγοντας το εξής: ψάχνω εργασία δύο χρόνια τώρα, η οποία θα μου εξασφαλίσει ποιότητα ζωής. Αυτό το τελευταίο θα μου πείτε τώρα είναι πολύ σχετικό. Τι σημαίνει ποιότητα ζωής για μένα, για τον άλλο, για τον καθένα; Η γενιά των 700€ δεν έχει μάθει να έχει πολλές απαιτήσεις. Κι αν ακόμα είχε κάποτε ρομαντικές αντιλήψεις, τώρα πια τις έχει ξεχάσει, τις έχει μεταμορφώσει σε ένα τεράστιο σακί με εφόδια, αμυντικά όπλα θα μπορούσε να πει κανείς, ώστε να προλάβει την επικαιρότητα και να χτυπήσει στο ψαχνό. Κι όμως, πολύ συχνά ούτε και με αυτό τον τρόπο καταφέρνει κάτι. Βρίσκομαι λοιπόν, ακόμα στο ίδιο σημείο από το οποίο ξεκίνησα δύο χρόνια πριν, απόφοιτη Πανεπιστημίου και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου, παρακαλώ, να ψάχνω μία οποιαδήποτε θέση γραφείου, η οποία θα μπορούσε να μου προσφέρει έναν "ικανοποιητικό μισθό" (όπως συνήθως χρησιμοποιείται ο όρος στις εφημερίδες), ασφάλεια, ένσημα και λιγότερο χρόνο για να είμαι ένας ευτυχισμένος και ξέγνοιαστος άνθρωπος. Αυτή την εργασία ψάχνω, αλλά βλέπετε, χωρίς προϋπηρεσία στην πλάτη πού πας; ποιος θα τολμούσε να σε εμπιστευτεί; να ρισκάρει κάποιος την εταιρεία του στα χέρια σου; για κανέναν απολύτως λόγο, εκτός βέβαια αν μιλάμε με όρους στενών πελατειακών σχέσεων ή αλλιώς "βίσματος", όπου τότε αλλάζει η κατάσταση. Εννοείται ότι θα εμπιστευτώ τον μπατζανάκη του μπάρμπα μου απ' το χωριό, εκείνος εξάλλου το 2004 μου είχε κάνει φοβερή εξυπηρέτηση, "να 'ναι καλά ό άνθρωπος", και να μην πάρω την κόρη του; καλέ δεν το συζητάμε αυτό! Ε, εντάξει μπορεί η κοπέλα να μην έχει και το πιο φορτωμένο βιογραφικό, αλλά δεν βαριέσαι, τους είδαμε και τους άλλους με τα ΜΒΑ και τα υπόλοιπα...να τους πληρώνεις για να κάθονται.

Αυτό είναι κοντολογίς το ωραιοποιημένο μας σύστημα και αυτοί οι εργαζόμενοι του αξίζουν. Κι όταν ακούω να λένε "πώς λειτουργεί έτσι το σύστημα;;" με πιάνει τρέλα, διότι κάθε φορά που κάποιος εξεγείρεται σε αυτό το σύστημα, ας σκεφτεί πρώτα τον τελευταίο γνωστό του που "έσπρωξε" για να μπει -ας πούμε- σε μία οποιαδήποτε θεσούλα...!